به نام خداوند جان و خرد

 

                بر سر آنم که گر ز دست برآید

                                                   دست به کاری زنم که غصه سرآید

 

1-

نانم را به تو قرض می دهم               سنگم را هرگز

دستم را به تو قرض می دهم              مشتم را هرگز

و آنچنان به پرنده امیدوارم

که صدایم را

هفت آسمان آنسوتر شنیده اند

 

2-

این دست تقدیر بود

یا حکایت سهل آدمی

انکار تراکم تاریکی

          شب را کمرنگ تر نمی کند

و حادثه آنجا رخ داد

که مرگ

تقدیر مومنانۀ سایه هامان گردید

 

من  گلوی خاطرات کوچه ام

وقتی که در برابر فریاد

تحقیر می شوی

باید به سایۀ دیوارهای کهنه پناه ببری

چه کسی در فضای خشت های خیس غروب

                                                نفس کشیده است

 

من راز ویرانی کوچه را

                   در بیقراری دیوارهای کهنه دیده ام

و خاطرات تلخم را      هر غروب

پیرزنان ساکت رنجور

                   آب و جارو میکنند

 

تنها پرنده می تواند از خودش دور شود

آی کسی که سنگ های گرسنۀ بغض آلود را به سینه می زنی

چگونه در اوج  به شهادت می رسی

و صدای خیست را

گلوی کوچه از حفظ می کند

 

تقدیر

مرگ مومنانۀ مارا

در خشت خام دیوارهای کهنه دیده بود

و آنچه از گلوی کوچه پاشید

خاطرات من بود

در فضای خیس غروب

 

مهر 88

 

 

 

 

به نام خداوند جان و خرد

 

من بانگ بر کشیدم

               از آستان یاس

                            آه ای یقین یافته

                                             بازت نمی نهم

 

مقاله من در روزنامه اعتماد                     دوشنبه ۶ مهر ۱۳۸۸ شماره ۲۰۶۳ 

 

بی خردان تاریخ و تاریخ بی خردی

 

«پيروي حکومت ها از سياست هاي مغاير با منافع خويش يکي از پديده هاي مشهود در سراسر تاريخ، صرف نظر از زمان و مکان است. انسان ظاهراً در حکومت بيش از هر رشته ديگر فعاليت هاي بشري بي کفايتي نشان مي دهد. خرد که مي توان گفت داوري بر پايه تجربه و عقل سليم و اطلاعات موجود است، در اين رهگذر کمتر به کار مي افتد و اغلب سرخورده و ناکام مي ماند. چرا زمامداران اين همه برخلاف عقل و منافع خردمندانه خويش عمل مي کنند؟ چرا شعور چنين به ندرت وارد کار مي شود؟»....

 

 

 

یک ترانه

 

دلواپسی

 

بازم امشب انگاری هوا پسه

هرکسی دلنگرونه هرکسی دلواپسه

بازم امشب انگاری گرگ و میشه

میشه رفته    داره عین گرگ میشه

بازم امشب همه چی شیر تو شیره

شیره مرده    موش طاعون زده جاشو می گیره

 

داره میمیره هوا

داره میمیره زمین

 

زندگی بازم مارو    داره فراموش می کنه

باد میاد باد زمستونی سرد

همونه

که داره آتیشارو خاموش میکنه

 

یکی نیس داد بزنه هوار کنه

یکی نیس آدمارو بیدار کنه

این طلسمه آدما گول نخورین

شب یه اسمه آدما گول نخورین

غنچه ها مدتیه وا نمی شن

آدمای واقعی

همونا که قلبشون

واسه باغمون می زد

دیگه پیدا نمی شن

 

اما من یه حس دیگه ای دارم

انگاری دارم میون نصف شب

تخم خورشیدو دوباره میکارم

 

ساده ام مثل نسیم

مثه آسمون پرستارۀ کویر

واسه اینه که طلسم جادوییِ شب

نمی تونه قلبمو اسیر کنه

واسه اینه که تو جنگلای نقاشی من

نمی تونه هیچ کسی موش طاعون زده رو

جانشین شیر کنه

 

ساده ام مثل نسیم

مثه آسمون پرستارۀ کویر

 

 

 

 

به نام خداوند جان و خرد

 

دلا دیدی که خورشید از شب سرد

چو آتش سر ز خاکستر برآورد

 

 

نمی دانم

        تا به حال

                 صدای سایه هاتان را شنیده اید ؟

درد تو خالی کمرنگ

محصول حسادت آفتاب بی بُته ای ست

که تاب تصویر تمام تو را ندارد

و می خواهد از تو عبور کند

شاید که فراموش شوی

 

ما در کنار سایه هامان به خواب می رویم

و ذهن خسته مان را توجیه می کنیم

و کوچه برایمان تنها

فاصله دو دیوار است

 

بلند شو

صدای دقیق سه تارت را بردار

و تیغ بی بُته ی آفتاب را

                        از زخمهای کهنه ات بگذران

آنکه دستهایش را در خاک باغچه مان کاشته بود

حالا در درخت انارمان گل داده است

و می شود  کنار حرفهای سرخش آتش گرفت

 

سایه

دست به تکرار بیهوده ی ما زده است

و ما نفهمیدیم

آنکه در کنار ما آتش گرفت

درخت انار بود

یا دستهای بی بُته ی ما

 

 

 

                                                                                                        شهریور ۸۸

 

 

 

 

به نام خداوند جان و خرد

 

و دوباره فرصتی برای شعر

تا نفس تازه کند

 

      در طریق عشق بازی امن و آسایش بلاست

 

                              ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

 

 

 

از هجای بی خود اندامت پیدا بود

که حجم در به در این روزها خالی ست

و صدایی اگر برخواسته است

استخاره ی مدفون در گلوئ من است

که از لحظه های بی خودئ ام بیرون زده است

 

از صدائ هاج و واج من پیدا بود

که جهان در هیچ کجای تنت نمی ایستد

و بی خودی

 خودش را

هجای کشیده در لحظه هایش را

تقسیم نمی کند

 

از چراغ منتظر این روبرو

هیچ انتظاری نمی رود

هیچ کجای تاریکی لبخند نمی زند

و در ادامه ی اندامت

کسی دچار شده است

که تمام جهان را می گیرد و

در نگاهت لخت می کند

 

تو                جهان بی هجای منی

و فواره های صدا

 از حجم بی خود اندامت

 بیرون زده اند