به نام خداوند جان و خرد

 

بر سر آنم که گر زدست برآید

دست به کاری زنم که غصه سرآید

 

 

اما گریه می کنند ...

 

 

ما مردها ، گاهی صدایما ن از ته چاه در می آید . .. گاهی که بغض می کنیم . گاهی که کم می آوریم . گاهی که دست از پا دراز تر می شویم . گاهی که به آینه نگاه می کنیم و یادمان می افتد که دیر به فکر خودمان افتاده ایم . گاهی که به کوچه نگاه می کنیم از پنجره ، و یادمان می  افتد که دیر به فکر دیگرانمان افتاده ایم . دیگران خودمان را می گویم . همانهایی که اگر چه " دیگر " ند اما در واقع " خود " اند .

دیر به فکر افتادیم . اینطور نیست ؟ دیر نشده است ؟

آری مردها بی صدا گریه می کنند . اما گریه می کنند . چرا بعضی ها می خواهند این واقعیت عریان را منکر شوند . مگر می شود گریه نکرد . همینکه از تو توقع دارند گریه نکنی خودش زجر آور ترین بخش یک زندگی مردانه است .

دوست دارم قلبم را چند ساعتی استراحت بدهم . می خواهم کمی فکر کنم . بی دغدغه و بی خیال .

هه !

زهی خیال باطل . تازه انواع و اقسام خیالها به سراغم می آیند . تصویر فیش حقوقی  و خستگی بهاره و تنهایی مادر و بهت عجیب مسعود و غم عمیق حامد و .... تصویر آن دختری که در میدان هفت تیر کتک می خورد .

ما ملغمه ای از " خود " و " دیگرانیم " . همین است که زجر آور است . همین است که گریه آدم را در می آورد .

همین که در آن واحد باید هم " خود " باشی هم بخشی از " دیگران " .

همینکه در حالی که تنهایی و باید تنها باشی و تنهایی ، تنها نشانه باقی مانده از آدم در وجود توست و تنهایی تنها راه تو برای رسیدن به " خود " ت ، به وجود بالغ و کامل و مستقل " خود " ت است ، در همان حال باید مرزهای " خود " ت  با دیگران را برداری و یا دست کم هر روز کمرنگ ترش کنی تا بدانی و بفهمی و ببینی که بخشی از دیگرانی . این سخت ترین بخش زندگانی در دنیای امروز است . خیلی جسارت می خواهد که اینگونه زندگی کنی .

ما مردها گاهی کم می آوریم و بی صدا گریه می کنیم .

می دانید

در واقع به همین دلیل است که فکر می کنم ، آنهایی که دنیا را بین خودشان و دیگران تقسیم کرده اند و هر که را که با خودشان نیست با دیگران فرض می کنند از همین زجر محتوم تاریخی انسان معاصر می گریزند و توان و جربزه و جسارت بی صدا گریستن را ندارند .

ما مردها گاهی صدایمان از ته چاه در می آید... چرا که اشک ها و بغض ها و دردها مان را هم با همان چاه قسمت کرده ایم . و این حکایتی ست بسیار قدیمی .

 

غم این خفته چند

خواب در چشم ترم می شکند

 

 

  

                                                                                                                   فواد

                                                                                                                دی ماه 1388

 

 

به نام خداوند جان و خرد

              

                   دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم

                                                          وندر این کار دل خویش به در یا فکنم

 

 

ما دوستان سر به هوای خداییم

باران که می بارد

دستهایمان سبز می شوند و

به خیابان می آییم

 

این روزها به هرکه می رسی

می پرسد

از آسمان چه خبر

انگار قرار بوده اتفاق خاصی

رخ بدهد

 

شاید بتوانم از خودم دورتر

کسی را پیدا کنم

که سایه ام بشود

این حرف آدم عاشقی بود

که فرق گریه و خنده اش را نفهمیدم

 

دارم نشانی حرف هایت را می گیرم

جنب میدان هفت تیر

پشت مسجد الجواد

کمی آنسوتر از مسعود

خانه ای هست

که می شود تمام حرفهایش را

در بند انگشت کودکی خلاصه کرد

وقتی که پستان مادرش را

چنگ می زند

 

روزش را نپرس

تنها صدا بود و عشق تیپا خورده ای

که در میدان هفت تیر

                          تمام شد

 

ما سر به هوا بودیم

و آسمان هفتم برایمان

تنها به اندازه ی بند انگشتی

                               فاصله داشت

 

باران نیامده است

و نشانی حرفهایت را

روی نقشه گم کرده ام

روزش کدام بود ؟

 

آذر88

 

 

 

به نام خداوند جان و خرد

 

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین حائل

کجا دانند حال ما سبکباران ساحل ها

 

گاهی فکر می کنم

تهران بزرگتر شده است

و نام جدیدش

روی دوش مردم

          سنگین تر

احساس عجیبی ست

خرده شیشۀ کلماتم را که برداری

شعر خودش را گم می کند

 

گاهی صدایم از آنسوی شهر می آید

از سمت بهشت زهرا

یا کمی آنسوتر

از خانۀ سالمندان

یا کمی دیر تر ...

 

همیشه نشانی مرگ را

از صدای شهر بگیر

پشت به خورشید که راه بروی

سایه ات پیش مرگ تو می شود

و اسم جدید تهران را

با صدای بلند

          تلقین می کنی

 

ما برای فاتحه نیا مده بودیم

دستهایمان

از خاطرات خاک خورده

                   رنج می برد

و خطوط عجیبی را

در مشت هایمان

          پنهان کرده بودیم

 

پا برهنه

          بر خرده شیشۀ کلماتم راه می روی

تا به درد شعر های خالی ام بخوری ؟

حالا که این شهر

دیگر برای خودش مردی شده است

تعجب نکن

که در صدایش انگار

زنجیر سردی گیر کرده است

و گلویش را

با سرفه های خشک مردانه

                      صاف می کند

رقصیدن

روی خرده شیشه ها درد دارد عزیزم

                             نمی دانستی ؟

 

راستی

گفتی نشانی مرگ را از که بگیرم ؟

اینجا که کسی انگشت اشاره ندارد

هنوز هم می شود از چهرۀ این مردم فروریخت

بی آنکه آب از آب تکان بخورد

 

ما برای فاتحه نیامده ایم

مشت هایت را دوست دارم

و صدایت را

وقتی که با سرفه های خشک مردانه

گلویت را

             صاف می کنی .

 

 

 

آبان 88

 

 

 

به نام خداوند جان و خرد

 

                بر سر آنم که گر ز دست برآید

                                                   دست به کاری زنم که غصه سرآید

 

1-

نانم را به تو قرض می دهم               سنگم را هرگز

دستم را به تو قرض می دهم              مشتم را هرگز

و آنچنان به پرنده امیدوارم

که صدایم را

هفت آسمان آنسوتر شنیده اند

 

2-

این دست تقدیر بود

یا حکایت سهل آدمی

انکار تراکم تاریکی

          شب را کمرنگ تر نمی کند

و حادثه آنجا رخ داد

که مرگ

تقدیر مومنانۀ سایه هامان گردید

 

من  گلوی خاطرات کوچه ام

وقتی که در برابر فریاد

تحقیر می شوی

باید به سایۀ دیوارهای کهنه پناه ببری

چه کسی در فضای خشت های خیس غروب

                                                نفس کشیده است

 

من راز ویرانی کوچه را

                   در بیقراری دیوارهای کهنه دیده ام

و خاطرات تلخم را      هر غروب

پیرزنان ساکت رنجور

                   آب و جارو میکنند

 

تنها پرنده می تواند از خودش دور شود

آی کسی که سنگ های گرسنۀ بغض آلود را به سینه می زنی

چگونه در اوج  به شهادت می رسی

و صدای خیست را

گلوی کوچه از حفظ می کند

 

تقدیر

مرگ مومنانۀ مارا

در خشت خام دیوارهای کهنه دیده بود

و آنچه از گلوی کوچه پاشید

خاطرات من بود

در فضای خیس غروب

 

مهر 88